Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/12032 K.2020/400

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, MEDAŞ’a ait elektrik kablosunu keserek çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nın 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması, her iki maddedeki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etki olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın tekerrüre esas alınan Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 24/04/2008 gün ve 2008/3 E., 2008/106 K. sayılı ilamı uyarınca verilen 4 yıl hapis cezasının 15/03/2011 tarihinde infazından itibaren 3 yıllık süre geçtikten sonra atılı suçu işlediği, bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka bir hükümlülük halinin de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

2-Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise, vekili bulunan katılan lehine, tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücretinin sanığa yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,