Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/12398 K.2020/337

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına konu olan ve tekerrüre esas alınan Kırıkkale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2009 tarih, 2006/73 Esas – 2009/239 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının suç tarihinden sonra 27.02.2013 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması nedeniyle TCK'nın 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2005 tarih, 2004/27 Esas – 2005/483 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilip 16/03/2011 tarihinde infaz edilen 10 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine “ Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2005 tarih, 2004/27 Esas – 2005/483 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 10 ay hapis cezasını içeren mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla,