Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/12439 K.2020/1166

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, sanığın iş yeri içerisinde masanın üstünde duran mağdura ait cep telefonu çalması biçiminde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1 maddesi gereğince uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış ve uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş;

sanığın adli sicil kaydına göre Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.06.2012 tarihli ve 2011/113 E., 2012/270 K. sayılı ilamında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.