Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/12806 K.2020/494

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Tekerrüre esas alınan İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/06/2014 tarih, 2013/411 esas 2014/170 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının suç tarihinden sonra 05/07/2014 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması nedeniyle TCK'nın 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, ancak adli sicil kaydında yer alan ilamlardan Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2013 tarihli, 2012/391 esas 2013/418 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321.maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2013 gün ve 2012/391 E- 2013/418 K sayılı ilamında yer alan hırsızlık suçundan verilip 10/09/2013 tarihinde kesinleşen 2 yıl 1 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,