Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/1294 K.2019/9594

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün 29.09.2005 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği ve uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararının hükümlü tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla; tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, hüküm fıkrasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 116/2. maddesi yerine, aynı Kanun'un 116/1. maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1- Hükümlü hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin 30.03.2015 tarihli duruşmada hükümlü hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği ancak uzlaşmak istemediğinin anlaşılması karşısında; suç tarihi itibariyle soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan mala zarar verme suçu yönünden şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması,