Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/13454 K.2020/328

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 20/02/2015 tarihli temyiz dilekçesi ile sadece hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği gibi, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’nin temyiz istemleri üzerine iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itiraz merciince incelenerek karara bağlandığı, kararın suça sürüklenen çocuklar müdafiilerine tebliğ edildiği ve temyiz edilmediği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında temyiz kapsamının hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ve sanıkların, suç tarihlerinde gece vakti haksız yere ellerinde bulundurdukları anahtar ile mağdurun iş yerine girerek iş yerinden suça konu tüfekleri çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; sanıklar yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, suç tarihlerinde gece vakti haksız yere elinde bulundurduğu anahtar ile mağdurun iş yerine girerek iş yerinden suça konu tüfekleri çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2010 tarihli ve 2009/180 Esas, 2010/18 Karar sayılı kararına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı ve sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas mahiyette başkaca bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanık ... hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,