Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/1346 K.2019/12257

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılması gerektiği gözetilmeden 1/5 oranında artırım yapılarak sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

2-Sanık ... hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken, adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerden en ağır ilam olan Antalya 16.Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2012 tarih ve 2012/1135 esas-2013/425 karar sayılı ilamındaki 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken,Alanya 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2013 tarih ve 2012/953 Esas, 2013/405 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

3-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 58.maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulandığı halde,iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı madde hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,