Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/13512 K.2020/1652

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/261 Esas – 2011/29 Karar sayılı ilamının suç tarihinden sonra 19.02.2014 tarihinde kesinleştiği bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı; ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki 21.03.2011 tarihinde infaz edilen Çan Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2004 gün ve 2003/104 Esas – 2004/105 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkralarından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak “ Çan Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2004 gün ve 2003/104 Esas – 2004/105 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının tekerrüre esas olduğu anlaşıldığından,