Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/1358 K.2019/7044

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

03.03.2015 tarihli hükmün açıklandığı duruşmada, hüküm yazılmak üzere sanık dışarı çıkarıldıktan sonra kendisine ulaşılamadığından hükmün yüzüne karşı okunamadığının anlaşılması karşısında; temyiz süresinin, gerekçeli kararın sanığa 11.03.2015 tarihindeki tebliğinden itibaren başladığı gözetilerek tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın inşaatın birinci katında yer alan oda içerisindeki demir sandığın içinden suça konu eşyaları çalması şeklindeki eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu kabul edilip, sonra bu kabulle çelişkili olarak uygulama sırasında TCK'nın 142/1-b maddesinin gösterilmesi suretiyle hükümde karışıklığa neden olunması,

2- Kolluk görevlilerinin düzenlediği 12.06.2013 tarihli tutanak, sanık beyanları ve dosya kapsamına göre; suça konu eşyaların çalınmasının ardından ticari taksi ile uzaklaşıldıktan sonra şüphe üzerine durdurulan ticari takside yapılan kontrol üzerine sanığın çuval içerisindeki eşyaları çalmış olduğu yeri söylemesi üzerine müştekinin belirlenmesini ve malzemelerin iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,