Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/13770 K.2020/27

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Müştekinin ... isimli iş yerine kapısını zorlamak suretiyle girmeye çalışan iki kişinin devriye görevi yapan polis ekiplerince görülmesi üzerine kaçan kişilerin takibe alınması üzerine hakkında ek takipsizlik kararı verilen ...’ın 14.12.2012 tarihli ifadesinde olay tarihinde sanığın kendisini arayarak araçla gezmeyi teklif ettiğini, teklifi kabul etmesi üzerine bir müddet birlikte dolaştıklarını ve uyuşturucu hap aldığını, daha sonra sanığın araçtan inip ara sokağa girdiğini,

kendisinin de bir müddet sanığın peşinden gittiğini ancak daha sonra ana caddeye çıktığını ve bu esnada polis ekiplerince yakalandığını beyan ettiğinin ve olay yerine yakın yerde terkedilmiş olarak bulunan 34 GA 5254 plakalı aracın sanık tarafından bir gün evvel kiralandığının ve araç içerisinde de sanığın parmak izinin bulunduğunun 12.06.2014 tarihli yazı içeriğinde belirtildiğinin anlaşılması karşısında, ...’ın tanık sıfatıtla dinlenilip, 14.12.2012 tarihli ifadesi açıklattırılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 6.maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz” hükmü gereği, mala zarar verme suçlarının suç tarihi itibariyle şikayete tabi olmadığı gibi uzlaştırma kapsamında da bulunmadığının anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçunun TCK’nın 142/4. maddesi uyarınca şikayete tabi olmadığı gözetilmeden şikayetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi,