Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/13823 K.2020/1782

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Somut olayda ise; sanığın yokluğunda verilen 31/03/2014 tarihli gerekçeli karar, tebliğ tarihinde Silivri 4 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda bulunan sanığa cezaevi kanalı ile tebliğ edilmesi gerekirken bildirdiği son adrese tebligat yapılmadan doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre tebliğ edildiği ve yapılan bu tebliğin usulsüz olduğu anlaşılmakla; sanığın 02/06/2014 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın hüküm tarihinde farklı yargı çevresi içerisinde bulunan Silivri 4 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun, UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 31/03/2014 tarihli duruşmada hazır edilmeden hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 193. ve 196. maddelerine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,