Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/14558 K.2020/1298

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, hükmü temyiz etmeyen sanık ...’ın, yokluğunda verilen gerekçeli kararın, mahkemedeki sorgusunda beyan ettiği en son adresinde tanınmadığı gerekçesiyle iade geldiği,

bunun üzerine bu adresten farklı olan sanığın MERNİS adresine MERNİS ihtarı olmadan tebliğe çıkartılıp, sanığın adreste bulunmadığı belirtilerek muhtara tebliğ edilmesinin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında,Sanık ...’ın yokluğunda verilen kararın, sanığın MERNİS adresine doğrudan ihtarsız olarak yapılan tebligat işleminin usule aykırı olmasından dolayı, usulüne uygun olarak gerekçeli kararın cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine,