KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2019/2156 E., 2019/6599 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Nisan 2019
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
333 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen 22/11/2018 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik sanık müdafiinin herhangi bir temyiz isteminde bulunmadığı belirlenerek ve hükmolunan cezanın türü ve süresine göre 5271 sayılı CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca duruşmalı inceleme yapılmasına ilişkin talebin reddine karar verilerek yapılan incelemede;
1-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen istinaf isteminin esastan reddine dair karara yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;
Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekille takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılmasının zorunlu olduğu, yokluğunda verilen hükmün sanık müdafiine 15/10/2018 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmakla, 15/10/2018 tarihinde sanık müdafiine usulüne uygun olarak tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 28/11/2018 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf isteminin esastan reddine dair hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin müştekinin zararının karşılandığından bahisle sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2019/2156, K. 2019/6599, 4 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama