Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/2578 K.2019/13688

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın tekerrüre esas alınan Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2012 gün ve 2010/152 E., 2012/110 K. sayılı ilamı ile TCK’nın 188/3-4 maddesi gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezasının yanı sıra 3.000 TL adli para cezasına da hükmedildiği halde, yalnızca hapis cezasının esas alınması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmelik'in 5. maddesi uyarınca şüpheli veya sanığın müdafii seçebilecek durumda olmadığını beyan etmesi halinde görevlendirilecek müdafiiye yapılacak ödemelerin yargılama giderlerinden sayılacağı ve mahkûmiyeti halinde kendisinden tahsil edileceği hususunun soruşturma aşamasında kollukta alınan ifadesi sırasında sanığa hatırlatılmaması ve CMK'nın 101/3. maddesi uyarınca soruşturma aşamasında yapılan sorgusu esnasında sanığı savunmak üzere avukatın görevlendirilmesinin yasal zorunluluğa dayanması nedeniyle tayin olunan müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,