Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/387 K.2019/3068

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği’nin 7/7. maddesinde yer alan “Soruşturma evresinde mağdur veya suçtan zarar görenin ölümü halinde uzlaştırma işlemi sonlandırılır.

Kovuşturma evresi için Kanunun 243. maddesi hükmü saklıdır” şeklindeki düzenleme karşısında, bozma öncesi 08.11.2013 tarihli duruşmada müştekinin, sanıklardan şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan ettiği, 5271 sayılı CMK’nin 243. maddesinin ise katılma talebinde bulunan suçtan zarar görenin mirasçıları için geçerli olduğu, bu nedenle dosya kapsamında yer alan Uzlaştırma Raporunun usulüne uygun şekilde tanzim edildiği anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş;

müştekinin 08.11.2013 tarihli duruşmada cüzdanı ve parası iade edilmediğinden etkin pişmanlık nedeniyle sanıkların cezasında indirim yapılmasına rıza göstermediğini beyan ettiği ve dosya içeriğinde müştekinin zararının karşılandığına dair hiçbir delil bulunmadığı halde bozma sonrası yapılan yargılamada sadece sanıkların beyanına itibar edilerek sanıklar hakkında hükmedilen cezada 5237 sayılı TCK’nin 168/2. maddesi gereğince indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1213 Esas, 2012/1257 Karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nin 141/1 maddesinde yazılı ''hırsızlık'' suçuna ait olduğu ve CMK'nin 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.