Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/4486 K.2019/15344

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamına göre, müştekinin cep telefonu ile çantasını çalan suça sürüklenen çocuğun kamera kayıtlarından tespit edilmesi üzerine, aynı gün yakalandığında suçunu ikrar edip cep telefonu ile çantayı kendi rızası ile polislere teslim etmesi, müştekinin çanta içerisindeki 50 TL para ile sürücü belgesinin teslim edilmediğini ancak kısmi iadeye rızasının olduğunu beyan etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1-4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Nüfus kaydına göre, 01/02/1997 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını tamamlamış olduğu gözetilmeden, beyanlarının alındığı 04/03/2015 ve 29/04/2015 tarihli duruşmaların açık yerine kapalı yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı davranılması,