Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/464 K.2019/4808

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 20/03/2013 tarihli kararın sanık müdafiine tebliğine ilişkin tebligat zarfında, tebliğ tarihi olarak 08/03/2013 tarihi yazılı ise de; karar tarihinin 20/03/2013 olması ve UYAP'tan yapılan incelemede de tebligat zarfının 01/04/2013 tarihinde oluşturulduğunun anlaşılması karşısında, kararın sanık müdafiine tebliğ tarihinde şüphe bulunması nedeniyle, gerekçeli kararın sanık ...'a 22/04/2013 tarihinde tebliği üzerine, sanığın 24/04/2013 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında mahkemenin 12/12/2007 tarihli, 2007/391 Esas, 2007/1018 Karar sayılı kararında, hırsızlık ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından mahkumiyet hükümlerinin kurulduğu, sanık müdafiinin temyizi üzerine 6. Ceza Dairesinin 31/03/2011 tarihli ve 2010/24203 Esas, 2011/4276 Karar sayılı ilamında, karar başlığında sadece görevi yaptırmamak için direnme suçu belirtilerek, sadece bu suç yönünden bozma kararı verildiği, hırsızlık suçu yönünden ise sehven temyiz incelemesinin yapılmadığı anlaşıldığından;

mahkemenin 12/12/2007 tarihli, 2007/391 Esas, 2007/1018 Karar sayılı kararının hırsızlık suçundan kurulan hükümler yönünden geçerliliğini koruduğu, mahkemenin 17/11/2011 tarihli ve 2011/226 Esas, 2011/377 Karar sayılı ilamı ile mahkemenin 20/03/2013 tarihli ve 2012/857 Esas, 2013/112 Karar sayılı ilamının ise hırsızlık suçları yönünden hukuken geçerliliklerinin bulunmadığı,

buna göre, mahkemenin 12/12/2007 tarihli, 2007/391 Esas, 2007/1018 Karar sayılı kararında, hırsızlık suçlarından kurulan hükümler ile mahkemenin 20/03/2013 tarihli ve 2012/857 Esas, 2013/112 Karar sayılı kararında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün temyiz kapsamında olduğu belirlenmekle;

Sanığın, birden fazla polis memuruna karşı görevi yaptırmamak için direndiğinin kabul edilmesine rağmen, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.