Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/4653 K.2019/6849

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Konya Cumhuriyet Başavcılığının 28/02/2008 tarihli yazısı ile hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasa'nın lehe hükümleri ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa'nın 562/1. maddesi ile değişik CMK'nın 231/5. maddesi gereğince dosyanın ele alınıp yeniden değerlendirilerek infazda meydana gelen tereddüdün giderilmesi amacıyla uyarlama talep edildiği, 31.03.2008 tarihli ek karar ile sanık hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ve infazın aynen devamına karar verildiği.

Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 19/03/2015 tarihli yazısı ile de 5237 sayılı Yasanın lehe hükümleri ve 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231.maddesi uyarınca uyarlama yargılaması ile ilgili akıbetin sorulması üzerine mahkemenin 13/05/2015 tarihli kararında, hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin, hükümlü lehine uygulanıp uygulanmayacağı konusunda da karar verilmiş olması ve bu kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi,

5252 sayılı Yasa'nın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun, sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından bu hükümlere karşı 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması karşısında, 13/05/2015 tarihli ek kararın bir bütün olarak temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;