Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/5195 K.2019/8310

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığa 30/11/2007 tarihinde Tebligat Kanun’un 35. maddesine göre tebliğ edildiği ancak bahse konu tarihte sanığın cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanık müdafiinin öğrenme üzerine yaptığı 23/06/2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 102/3 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 66/1-e, 66/4 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 08/08/2000 gününden karar tarihine kadar geçmiş bulunması nazara alınmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,