Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/9186 K.2019/10496

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında hırsızlık ve suç üstlenme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın 21/05/2015 tarihli, 01/06/2015 tarihli ve devamında sunduğu dilekçelerindeki anlatımlarından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması karşısında, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 15/06/2015 tarihli, 2012/451 Esas, 2014/184 Karar sayılı ve 23/11/2015 tarihli, 2012/451 Esas, 2014/184 Karar sayılı ek kararlarının yok hükmünde bulundukları belirlenerek yapılan incelemede;

Yoklukta verilip, 31/07/2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 21/05/2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteği ile yerinde görülmeyen eski hale getirme talebinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Daha ağır cezayı içeren ve 19/08/2014 tarihinde infaz edilmiş olan Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2003 tarih ve 2003/33 Esas, 2003/394 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2007 tarih ve 2007/279 Esas, 2007/494 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’ nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2003 tarih ve 2003/33 Esas, 2003/394 Karar sayılı kararına konu nitelikli hırsızlık suçundan verilen 10 yıl hapis (uyarlama sonucu 2 yıl 6 ay hapis) cezasına ilişkin kararın mükerrirliğe esas alınmasına, ancak karşı temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 Sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,

5275 Sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2007 tarih ve 2007/279 Esas, 2007/494 Karar sayılı kararına konu olan nitelikli hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 1 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine karar verilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve diğer sanık ...'a karşı iftira suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanıkların, kendileri hakkında yürütülen soruşturma sırasında şüpheli sıfatıyla verdikleri ifadelerinde, mağdura ait marketten hırsızlığı diğer sanık ...'ın yaptığını, kendilerinin olaydan önce diğer sanığın hırsızlık yapacağından haberlerinin olmadığını beyan etme şeklindeki eylemlerinin savunma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek, sanıkların unsurları itibariyle oluşmayan iftira suçundan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Mağdurun marketinden markası belli olmayan 2 karton sigaranın çalındığı olayda, diğer sanık ... tarafından soruşturma aşamasında mağdura 75,00 TL ödeme yapıldığı ve mağdurun da soruşturma aşamasında 17/05/2011 tarihinde verdiği ek ifadesinde, sanık ...'in tüm zararı karşıladığını beyan ettiği, mağdurun kovuşturma aşamasında 15/05/2013 tarihli duruşmada alınan ifadesinde ise, yaklaşık zararının 200,00 TL olduğunu ve zararının karşılanmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,

mağdurdan zarar miktarının ne kadar olduğunun ve zararın tamamen giderilip giderilmediğinin sorulup mağdurun ifadeleri arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması ve sonucuna göre, mağdurun tüm zararının sanık ... tarafından soruşturma aşamasında giderildiğinin tespiti halinde, sanıklar ... ve ... hakkında etkin pişmanlık hükümleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken, etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği kabul edildiğinde indirim oranının 1/2 oranından daha fazla olması gerektiği gözetilmeden;

mağdurun zararının diğer sanık ... tarafından kısmi olarak giderildiğinin tespiti halinde ise, sadece kısmi iadeyi sağlayan sanık ...'ın mağdurun rızasının bulunması halinde etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanacağı, henüz geri kalan zararı giderme olanağı bulunan sanıklar ... ve ... yönünden ise, zarar tam olarak giderilmediği takdirde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması olanağının bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ile sanıklar Taner ve Hamza hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

3-Sanık ... hakkında, daha ağır cezayı içeren ve 19/08/2014 tarihinde infaz edilmiş olan Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2003 tarih ve 2003/33 Esas, 2003/394 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2007 tarih ve 2007/279 Esas, 2007/494 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması,