Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/9371 K.2020/999

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanıklar ... ve ...'ya hükmün 02/06/2015 tarihinde tefhim edildiği ve sanıkların kararı süresinde temyiz etmediği anlaşılmakta ise de; sanıkların karar tarihinde Adıyaman E Tipi Kapalı Ceza ve İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulundukları, hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan sanıklara CMK'nın 263'ncü maddesinde belirtilen esaslara göre yasa yolu bildiriminde bulunulmaması karşısında, sanıkların temyiz istemlerinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Her ne kadar, 24.01.2015 tarihinde birlikte yakalanan sanıkların bu tarihteki 3 hırsızlık eyleminin yanı sıra, yargılamaya konu 2 eylemi de kapsayacak şekilde aynı yöntemle 17 eylemi de gerçekleştirdiklerinin tespit edildiği belirtilmiş ise de;

sanıkların davaya konu ikametlerden hırsızlık yaptıklarına ilişkin herhangi bir delilin bulunmadığı gibi, sanıkların tüm aşamalarda üzerlerine atılı suçu kabul etmemeleri, çalınan eşyaların ele geçirilememesi karşısında, sanıkların 24/01/2015 tarihinde yakalandıkları aracın suç tarihleri olan 03/01/2015 ve 15/01/2015 günlerinde Adıyaman iline giriş yaptığına dair kayıtlar ve ikametlere benzer yöntemlerle girilmesi dışında sanıkların atılı suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetlerine yeter nitelikte kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,