Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/9945 K.2020/113

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mahkemenin atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki 1 no’lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesine aykırı olarak, hükmün verildiği 09/06/2015 tarihli oturumda hazır olan sanıktan son sözleri sorulmadan yazılı şekilde kararlar verilmesi,

2- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi yerine aynı Kanun’un 116/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken “takdiren ve teşdiden’’ uygulama yapıldığı belirtildiği halde alt sınırdan hüküm kurularak çelişkiye neden olunması ve 5237 sayılı TCK'nın 51/1. maddesinde, erteleme kararının verilebilmesi için, ceza miktarının iki yılı aşmaması, kişinin daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması ve suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması koşullarının bulunması gerektiği belirtilmiş olup;

somut olayda, hırsızlık suçundan hükmolunan ceza miktarı ve daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olma koşulunu taşıyan sanık hakkında “suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşup oluşmadığı” değerlendirilip bu hususta bir karar verilmesi gerekirken bu konunun tartışmasız bırakılması,