Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/11735 K.2020/4515

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/01/2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK' nun 232/6 ve 34/2.maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310.maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı açıklanan hükmün temyiz süresinin “tefhim veya tebliğden” itibaren başlayacağı bildirilerek, yanılgıya sebebiyet verildiğinden; sanığa 24/12/2015 tarihinde tefhim edilip, kendine veya müdafine hiç tebliğ edilmeyen kararı yasal bir haftalık süreden sonra 18/04/2016 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin temyiz istemi süresinde kabul edilmiş, tebliğnamedeki ret istemine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın karar tarihinden sonra, 13/08/2018 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, TCK’nın 64/1 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca, ölüm nedeniyle hakkında düşme kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,