Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/11860 K.2021/11211

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılanın yanında çalıştığı esnada geceleri iş yerinde kaldığı, suç tarihinde sanığın katılana ait aracın işyerinde kasa üzerinde duvarda asılı bulunan anahtarını da alarak götürdüğü,...ilçe merkezi istikametine seyir halindeyken ... mevkiinde aşırı sürat ve şerit izleme ve değiştirme kurallarını ihlalle direksiyon hakimiyetini kaybedip karşı şeride girip maddi hasarlı trafik kazasına karıştığı ve kaza mahallini terk ettiği,21.02.2015 tarihli tutanak uyarınca aracın ilçe merkezinde hasarlı olarak ve terk vaziyette bulunarak katılana teslim edildiği;sanığın aracın teslimine yönelik bir irade göstermediği ve araç bulunduğunda sağ arka

lastiğinin patlak,akaryakıt kapağı bölümü,sağ arka çamurluk ve sağ arka kapı kilit bölümünde ezilmelerin olduğu, bu şekilde bırakılan araç için sanığın iade etme niyeti olduğunu kabul etmenin mümkün olamayacağı bu nedenle,sanığın eyleminin TCK'nın 146. maddesinde düzenlenen kullanma hırsızlığı suçunu oluşturmayacağının anlaşılması karşısında,5237 sayılı TCK’nun 146. maddesinin uygulanmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi ve sanığın adli sicil kaydında yer alan başka bir ilamında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken,

mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından;sanığın eyleminin suç tarihi itibariyle aynı Kanun'un 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde 142/2-h maddesi uyarınca ceza tayini her iki bendde öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamış, dosya içerisindeki belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde mahkemenin mahkumiyet hükmünde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.