Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/11880 K.2021/10788

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından haklarında verilen 09/09/2015 tarihli kararı ayrı ayrı tüm suçlar yönünden temyizleri üzerine, mala zarar verme suçundan verilen doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet kararlarına karşı temyiz taleplerinin mahkemece 20/10/2015 tarihli ek karar ile reddedildiği, bu ek kararın sanıklara usulüne uygun olarak 16/12/2015 ve 18/12/2015 tarihlerinde tebliğ edildiği, ancak sanıkların tebliğ edilen ek kararı temyiz etmedikleri anlaşılmakla, temyizin kapsamının sanıklar hakkında verilen hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarına ilişkin mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların konut dokunulmazlığını bozma suçunu birlikte işlediklerinin kamera görüntülerinden ve sanıkların ikrarlarından anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.