Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/12430 K.2021/14481

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik itirazın Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/11/2015 tarih ve 2015/675 D.İş sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından reddine karar verildiği ve bahse konu kararın itiraz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleştiği; mala zarar verme suçu bakımından itirazın kabulüne karar verilerek bu suçla ilgili yargılamanın yeni esasa kaydı yapılarak devam ettiği ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik ve aleyhe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa TCK'nın 116/1-4 maddesi uyarınca verilen cezanın aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık; sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, atılı hırsızlık suçunun gece vakti işlenmiş olması nedeniyle arttırım yapılırken, suç tarihinden önce yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile değişik TCK'nın 143. maddesi uyarınca, yarı oranında arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, 1/3 oranında artırım yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanık ...’ın atılı hırsızlık suçunu diğer sanıkla birlikte fikir ve eylem birliği içinde, asli fail olarak işlediği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi kapsamında cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde aynı Kanun'un 39. maddesi gereğince cezasından indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

3- 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nun 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde arttırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresinin çıkartılarak yerine “bir katına” ibaresinin eklenmiş olması gözetilmeden sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca verilen cezanın aynı Kanun’un 152/2-a maddesi uyarınca iki kat arttırılması suretiyle fazla ceza tayini,

4- Sanık ... hakkında düzenlenen iddianamede asli fail sıfatıyla atılı hırsızlık suçunu işlediği belirtilerek kamu davası açıldığı halde 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca, ek savunma hakkı verilmeden, aynı Kanun'un 39. maddesi uyarınca hüküm kurulması,