Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/12603 K.2021/12127

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına göre, Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2004 tarihli ve 2003/997 E., 2004/138 K. sayılı ilamına ilişkin verilen cezanın daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/11/2013 tarihli ve 2013/159 E., 2013/1041 K. sayılı suçtan mahkumiyet kararı bulunan ilamın tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/997 E.-2004/138 K. sayılı ilamında yer alan hırsızlık suçundan verilip 29.06.2004 tarihinde kesinleşen 10 yıl 12 ay 10 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,