KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/1292 E., 2020/2340 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma
- Hüküm
- İstinaf başvurusunun esasatan reddine
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığa verilen cezanın orantılılık ilkesine aykırı olduğuna, hırsızlık kastının bulunmadığına, suçun hırsızlık malını kullanım olarak değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde üst sınırdan ceza tayinine karar verilmesinin usul ve yasalara aykırılık teşkil ettiğine, müştekinin kötü niyetli davranışları nedeniyle zarar giderme girişiminin sonuçsuz kaldığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması açısından sanığa zarar gidermesi için süre ve imkan tanınmadığına,
sağlık ve eğitim hakkı ilkelerinin ihlal edildiğine ve sanığın tahliye edilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/1292, K. 2020/2340, 11 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama