Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/13136 K.2021/15827

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, sanık ...’un duruşmada bildirdiği bilinen en son adresi ile aynı olan adresine doğrudan MERNİS ihtarlı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek ve sanığın 18/07/2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 28/06/2016 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

UYAP’tan yapılan kontrolde sanık ...’un karar tarihinde cezaevinde bulunmadığı anlaşılmakla Mahkemece gösterilen gerekçe itibariyle verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olup tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren, 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.