Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/13470 K.2021/14113

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I. Müştekinin karakol ifadesinde ATM önünde para yatırdığı esnada birinin omzuna dokunduğunu, arkasına dönüp baktığında sanığın elindeki parayı alıp hızla olay yerinden uzaklaştığını; sanığın ise aşamalardaki savunmalarında müştekiye telefon ve hat aldığını, bu nedenle kendisine borçlu olduğunu, borcunu istemesi üzerine müştekinin kendi rızası ile parayı verdiğini belirttiğinin anlaşılması karşısında; kovuşturma aşamasında ifadesi alınamayan müştekinin duruşmaya çağırılarak sanıktan telefon alıp almadığı ve sanığa borcu olup olmadığı sorulup sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

II. Kabule göre de

1. 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, anılan maddenin 3. fıkrasında yer alan “soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa bile etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlarda ... uzlaştırma yoluna gidilemez” hükmündeki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen” ibaresinin metinden çıkarılması nedeniyle sanığın eylemine uyan TCK'nın 144/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,