Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/14195 K.2021/15140

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianamede sanık hakkında TCK’nın 142/1-a maddesinin uygulanması talep edildiği, ancak ek savunma hakkı verilmeden aynı Kanun’un 142/1-b maddesi uyarınca uygulama yapıldığı anlaşılmakla; anılan bentlerde öngörülen ceza sürelerinin suç tarihi itibariyle aynı olması nedeniyle ek savunma hakkı verilmemesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2019 tarihli ve 2017/6 E., 2019/71 K. sayılı bozma ilamından önceki hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 7 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hükümlünün 7 ay hapis cezası belirlenerek cezalandırılmasına karar verilmesi,