Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/15488 K.2020/10430

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-6545 sayılı Yasa'nın 104. maddesi uyarınca Kanun'un yayımı tarihinde yürürlüğe gireceğinin belirtildiği, 6545 sayılı Yasa'nın 62. maddesi ile değişik TCK'nın 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 02/06/2014 olduğunun anlaşılması karşısında;sanıkların eylemlerinin ceza miktarı yönünden daha lehe olan TCK'nın 142/2-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu,

hükmün gerekçe bölümünde sanıkların eylemlerinin 142/2-h ve 142/2-b maddelerine girmesi nedeniyle teşdit uygulanadığının da belirtildiği gözetildiğinde sanıkların eylemine uyan 6545 sayılı Kanun ile getirilen değişiklikten önceki haliyle temel cezanın 3 yıldan 7 yıla kadar hapis cezası olarak öngörüldüğü, bu itibarla TCK'nın 142/2-b maddesi gereğince ve TCK'nın 61. maddesinde gösterilen nedenler değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...'ın adli sicil kaydında yer alan, Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/04/2014 tarih, 2013/649 Esas – 2014/242 Karar sayılı ilamının kesinleşme tarihinin suçun işlendiği tarihten sonra olduğu, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve 25/03/2013 tarihinde kesinleşen Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/708 E. 2008/645 K. sayılı mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınmasında zorunluluk bulunması,