Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/16166 K.2021/4293

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 06/11/2018 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 13/11/2018 tarihli, 2007/525 Esas, 2008/451 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği adrese çıkartılan tebligatın tebliğ edilememesi üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca 06/11/2008 tarihinde tebligat yapıldığı,

ancak bu adreste daha önceden usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligatın bulunmadığı anlaşılmış ise de, dosya kapsamından, sanığın temyize konu hükmü infaz etmek üzere 19/03/2009 tarihinde cezaevine girdiği ve 12/07/2010 tarihinde cezayı tamemen infaz ettiği, yine sanığın 09/10/2017 tarihli dilekçesi ile dosya numarası da belirterek uzlaşma talep ettiği, uzlaşma talebinin reddine dair ek kararın sanığa 19/10/2017 tarihinde tebliğ edildiği,

sanığın 19/01/2018 tarihli gerekçeli kararın tebliğ edilmesi talepli dilekçesi üzerine de gerekçeli kararın sanığa 19/01/2018 tarihinde tebliğ edildiği hususları birarada nazara alındığında, sanık tarafından hakkında hükmedilen 10 ay hapis cezasına dair mahkumiyet hükmünün çok daha önceden öğrenildiği belirlenmekle;