Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/16307 K.2020/9627

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2019 tarih, 2017/642 E 2019/541 K sayılı kararı ile sanığın suç eşyasını satın alma veya kabul etme suçundan mahkumiyetine karar verildiği, sanık müdafinin bu kararı istinaf etmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi’nin inceleme konusu olan kararı ile sanık hakkında aynı fiil nedeniyle verilmiş ve kesinleşmiş bir hüküm bulunduğundan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu yönünden verilen mahkumiyet hükmü kaldırılarak CMK’nın 223/7 maddesi gereğince davanın reddine ve “yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına” şeklinde karar verilmek suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu sebeple bu hükmün temyize kabil olduğu belirlenmekle,

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafinin temyiz isteminin sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;