Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17140 K.2022/29

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında açılan kamu davasında sanığın 05/05/2012, 14/05/2012, 08/05/2012 tarihli eylemleri nedeniyle TCK'nın 43. maddesinin uygulanması talep edildiği, sanık hakkında daha önce kurulan 14/11/2013 tarihli hükümde TCK'nın 43. maddesi uygulandığı, sanığın temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 08/11/2018 tarihli kararıyla diğer yönleri incelenmeksizin suçların uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle kararın bozulduğu,

bozma sonrası kurulan 26/09/2019 tarihli hükümde ise Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde yeterli gerekçe gösterilmeden sanığın 14/05/2012 tarihli eyleminin sabit görüldüğü belirtilerek TCK'nın 43. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmişse de dosya içeriğindeki soyut müşteki beyanlarına ve aleyhe temyiz talebininde bulunmadığı nazara alındığında sanığın 05/05/2012 ve 08/05/2012 tarihli eylemleri nedeniyle zamanaşımı içinde beraat kararı verilebileceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında daha önce kurulan 14/11/2013 tarihli hükmün, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesince bozulduğu, bu haliyle kazanılmış hak teşkil eden 14/11/2013 tarihli hükümde sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanmadığı halde, 26/09/2019 tarihli hükümde yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesindeki kazanılmış hak gözetilmeden; tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,