Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17173 K.2021/22246

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: I-Katılan Sanık ... hakkında kasten yaralama ve kamu malına zarar verme;sanık ......,hakkında kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde; Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; ilk haksız hareketin katılan sanık ...’den ileri geldiği anlaşılmakla tebliğnamenin katılan sanık ... hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosyada mevcut hasar tespit tutanağına göre koğuş bahçesinin duvar dibinde ateş yakılması suretiyle zarar verildiğinin belirtilmesi sebebiyle sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a,152/2-a. maddelerinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA, II-Sanıklar ...,... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosyada mevcut hasar tespit tutanağına göre koğuş bahçesinin duvar dibinde ateş yakılması suretiyle zarar verildiğinin belirtilmesi sebebiyle sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a,152/2-a. maddelerinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması ve sanık ...’ın adli sicil kaydında yer alan Düzce 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2012 tarihli ve 2011/335 E.,

2012/232 K. sayılı ilamında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 11.Ağır Ceza Mahkemesinin 02/12/2009 tarih ve 2009/170 E. 2009/282 K. sayılı, 27/01/2011 tarihinde kesinleşen mahkumiyet kararına konu suçu işlediği sırada 18 yaşından küçük olması nedeniyle, TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı ve yine adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas nitelikte sabıkasının bulunmaması nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanık ...’in adli sicil kaydına göre, İzmir 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2007 tarihli ve 2007/57 E., 2007/316 K. sayılı ilamına konu yağma suçundan verilmiş 11 yıl hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2009 tarihli ve 2008/243 E., 2009/167 K. sayılı suçtan mahkumiyet kararı bulunan ilamın tekerrüre esas alınması,

3-Sanık ... hakkında hüküm kurulurken, tekerrüre esas alınan ilamın esas ve karar numarasının yanlış gösterilmesi

4-5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan en ağır cezayı içeren Düzce 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2012 tarihli ve 2011/335 E., 2012/232 K sayılı 23/10/2013 tarihinde kesinleşenTCK’nın 149/1-c maddesi gereğince hükmolunan 6 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, 10/02/2017 tarihli ek karar ile uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verilmiş olan Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 05/04/2007 tarihli ilamına konu 1 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına;sanıklar ... ve ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkarılarak yerine sanık ... hakkında İzmir 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2007 tarihli ve 2007/57 E.,

2007/316 K. sayılı ilamına konu yağma suçundan verilip 22/10/2008 tarihinde kesinleşen,11 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,

5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2009 tarihli ve 2008/243 E., 2009/167 K. sayılı ilamındaki ceza süresine göre belirlenmesine;sanık ... hakkında ise “ Düzce 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2012 tarihli ve 2011/335 E., 2012/232 K sayılı ilamı ile yağma suçundan verilen 6 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,