Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17473 K.2020/9203

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h ve 62. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 19/12/2018 tarihli ve 2018/437 Esas, 2018/779 Karar sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 27/11/2019 tarihli ve 2019/107 Esas,

2019/2554 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlü tarafından sunulan 21/12/2019 günlü dilekçeyle “dosyanın temyiz yoluna gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “istinaf başvurusu esastan reddedilen 19/12/2018 tarihli hükme karşı CMK’nın 286/2-a. maddesi uyarınca temyiz kanun yoluna başvurulamayacağından temyiz talebinin reddine” dair verilen 10/03/2020 tarihli ve 2018/437 Esas, 2018/779 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 19/12/2018 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 27/11/2019 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 10/03/2020 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine