Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17524 K.2021/2265

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e,143 ve 168/2 maddeleri gereğince 2 yıl 3 ay hapis cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 07.03.2019 tarihli ve 2017/227 Esas, 2019/157 Karar sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hüküme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 19.12.2019 tarihli ve 2019/1918 Esas, 2019/2061 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından,

hükümlü tarafından sunulan 05.03.2020 tarihli dilekçe ile “ dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “temyiz talebinin CMK 296/1 maddesi gereğince reddine” dair verilen 06.03.2020 tarihli ve 2017/227 Esas, 2019/157 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 2 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 07.03.2019 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 19.12.2019 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 06.03.2020 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine