Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17683 K.2020/11697

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 26.02.2002 günü belirlenemeyen zaman diliminde müştekinin ikametinin önüne kilitleyerek park ettiği aracını kilidini kırarak çalmaktan ibaret eyleminin 765 sayılı Kanun'un 493/1. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 8 yıl yıllık dava zamanaşımının, 765 sayılı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddelerine göre belirlenen dava zamanaşımından daha lehe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen gündüzleyin hırsızlık suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2, maddelerinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25/06/2008 tarihi itibariyle durduğu ve sanığın denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 20/03/2012 tarihinde yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, 8 yıllık zamanaşımının ilk mahkumiyet tarihi olan 19/02/2003 tarihi ile karar tarihi olan 07/05/2019 arasında dolduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,