Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/17809 K.2021/18909

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre, temyiz dışı sanık ...’ın, semt pazarında alışveriş yapan katılanın yanına yaklaşıp, katılanı daha önceden tanıyormuş gibi davranarak babasının vefat ettiğini ve hayır yapmak istediğini söyleyerek ihtiyaç sahibi tanıdığı olup olmadığını sorduğu, birlikte yürüdükleri sırada sanık ...’in yolda bir mendile sarılı para ve altın bulmuş gibi yaparak, katılana parayı ve altınları paylaşabileceklerini söylediği,

bu sırada sanık ...’ın yanlarına gelerek bir mendile sarılı 2 altın yüzük ve dolar kaybettiğini, paralarda mürekkep izi olduğunu söyleyerek önce sanık ...'in elindeki mendili kontrol eder gibi yapıp paralar benim değil diyerek mendili Ömer’e iade ettiği, sonra da kontrol etme bahanesi ile katılandan parmağındaki yüzükleri istediği, kendisini zan altında hisseden katılanın da kontrol edeceği düşüncesiyle yüzüklerini çıkarıp sanık ...'a verdiği,

kontrol ediyormuş gibi yapan sanığın yüzükler benim değil diyerek yüzükleri kağıt bir peçeteye sarıyormuş gibi yapıp yüzükleri aldıktan sonra boş peçeteyi katılana verdiği ve akabinde her iki sanığın da hızla uzaklaştığı olayda; hileli davranışlarla katılanı aldatıp kendisine haksız çıkar sağlayan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu ve dairemizin 05.03.2019 tarihli ilamı ile de eylemin dolandırıcılık olarak kabul edildiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,