Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/18062 K.2020/11043

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin gerekçeli kararın, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu gözetilerek, sanık tarafından öğrenme üzerine verilen temyiz dilekçesinin ve eski hale getirme isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya kapsamına göre, konut dokunulmazlığını ihlal suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle, sanığa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.