Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/18263 K.2020/9044

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun dosyada yargılaması yapılan arkadaşları ile birlikte, geceleyin şikayetçinin iş yerinin kapısının camını kırmak suretiyle gerçekleştirdiği hırsızlık olayında; suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4,119/1-c maddesine uyan birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında bu suç yönünden zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiş,

suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nin 145. maddesine göre indirim yapıldığı halde uygulama maddesinin gösterilmemesi mahallinde eklenmesi mümkün eksiklik kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinin yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanunun 31/3 maddesinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine muhalefet edilmesi, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dairemizin 31.01.2019 günlü ve 2016/19505 E., 2019/1638 K. sayılı bozma ilamından önceki hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin-olunan 7 ay 23 gün hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 2000,00 TL ve 40,00 TL adli para cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak 2000,00 TL ve 40,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,