Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/19017 K.2021/1433

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/1, 31/2 maddelerinin gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımının 05/11/2015 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

a-UYAP kayıtlarından suç tarihinde 12-15 yaş aralığında bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 31/2 maddesi yerine 31/3 maddesi uygulanarak fazla ceza tayin edilmesi,

b-Site güvenlik görevlisinin olaydan bir ay sonra suça sürüklenen çocuğu bulduğu, bisikletleri sattığı yeri söylemesi üzerine suça sürüklenen çocuktan 270 TL karşılığında bisikletleri satın alan şahıslara 200 TL ödeme yaparak bisikletleri geri aldığı ve sahibine iade ettiği şeklindeki beyanı karşısında; Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.03.2013 günlü, 2012/6-1232 Esas ve 2013/106 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuğun site güvenlik görevlisinin ödediği paraya ilişkin zararı giderip gidermediği araştırılmadan hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması,