Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/1913 K.2020/11500

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hüküm kısmında uygulama maddesi 142/2-h olarak gösterilmiş ise de; gerekçeli kararın gerekçe kısmında eylemin 142/2-g maddesindeki hırsızlık suçuna uyduğu kabul edildiğinden suç tarihi de dikkate alınarak uygulama maddesinin 142/2-g yerine, 142/2-h olarak sehven yanlış gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E.,

2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22/01/2013 tarih ve 2012/6-1431 Esas ve 2013/18 Karar sayılı kararında, hükümde sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, ayrıca tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek olmadığının kabul edilmesi karşısında sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen tekerrüre esas alınan ilamın kararda gösterilmemesinin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı bulunduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.