Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/1917 K.2020/12212

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçinin iş yerinden gerçekleşen hırsızlık olayında; gerekçeli kararın hüküm kısmında sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken ilk paragrafta uygulama yeri olmayan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinden hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de;

ardından ikinci paragrafta 142/1-b maddesi uygulanmak suretiyle sonraki uygulama ile sonuç ceza doğru olarak hesaplandığından ilk paragrafta TCK’nın 141/1. maddesi ile sehven hüküm kurulması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Adli Emanetin 2015/2723 numarasında kayıtlı mühürlü bulgu poşeti içerisinde olay yerinden elde edilen parmak izlerinin suçun sübutuna ilişkin delil olarak değerlendirilen eşya vasfında olduğundan, delil olarak dosyada saklanması yerine, TCK'nın 54/1.maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,