Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/1920 K.2020/10519

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanığın mahkemesince resen açılan 02/07/2015 tarihli duruşmada alınan ifadesinde müdafi istemediğini belirttiği gibi, zorunlu müdafii atanmasının da gerekli olmadığının anlaşılması karşısında; mahkeme tarafından atanan müdafi Av. ... öğrenme üzerine 11/11/2015 tarihli kararı, temyiz etmiş ise de, anılan müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı belirlenmekle; sanık müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, olay günü Çivril Devlet Hastanesinde diyetisyen olarak görev yapan mağdurun hastane içerisinde bulunan odasına girerek cüzdanını çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,