KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/1969 E., 2020/3222 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
- Hüküm
- İstinaf başvurularının esastan reddine
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1- Sanık ...’in temyiz isteminin incelenmesinde;
Yokluğunda verilen ve 09/07/2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 18/10/2019 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2- Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan kurulan hükümler ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;
Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
3- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, rahatsızlanan babaannesine ilaç bulmak için atılı suçu işlediğine, bu suçun böyle bir cezasının olacağını düşünemediğine, pişman olduğuna, geleceğini kötü etkileyecek olan bu cezayla ilgili kendisine bir fırsat verilmesini istediğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/1969, K. 2020/3222, 24 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama