Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/19778 K.2020/16235

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenemesinde;

Sanık müdafiinin temyiz talebinin beraat eden sanık ... lehine vekalet ücretine yönelik olduğu kabul edilmiştir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 168. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi olanaklı bulunduğundan; “Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.800 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa ödenmesine” karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ... ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın, katılanın dükkanının önünde bulunan suça konu döşeme malzemelerini çalması şeklindeki eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun

uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,