Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/19930 K.2021/16413

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müştekinin aşamalarda alınan beyanında, motosikletinin evinin avlusu içinde bulunan etrafı duvarlarla çevrili bahçeden çalındığını ifade ettiği, suça sürüklenen çocuğun da alınan savunmasında motosikleti evin avlusunda çalıdığını savunduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 142/2-h maddesi kapsamında kalmasına rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suça sürüklenen çocuğun 19/11/2015 tarihli celsede alınan savunmasında, motosikleti sahibine teslim edemediğini, ancak 6 ay kadar önce 2.500 TL’yi müştekiye ödediğini beyan ettiği, aynı celse müştekinin alınan beyanında, suça sürüklenen çocuğun 1.000 TL ödeme yaptığını, yaklaşık 2.000 TL kadar daha zararının olduğunu, çocuğun mağdur durumda olması nedeniyle daha fazla talebinin olmadığını ifade ettiği anlaşılmakla, öncelikle suça sürüklenen çocuk tarafından yapılan kısmi ödemenin hangi aşamada yapıldığı da tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra müştekiye kısmi iadeye muvafakati sorularak 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4 veya TCK’nın 168/2-4 maddelerinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Adli para cezasının taksit aralığı gösterilmeksizin 20 eşit taksitle ödenmesine karar verilmesi suretiyle TCK'nın 52/4 üncü maddesine aykırı davranılması,

4- Sosyal inceleme raporu için harcaması zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 120,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,