Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/21036 K.2021/6189

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/11/2010 tarih, 2011/274-300, 06/12/2008 gün, 144-234, 23/09/1974 tarih, 224-408 ve 16/04/1973 gün, 213-345 Esas ve Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere ve 5271 sayılı CMK'nun 42/1. maddesinin “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, sanık tarafından verilen dilekçelerin eski hale getirme ve temyiz talebi niteliğinde bulunduğu, temyiz dilekçesi ve eski hale getirme talepli istemin birlikte verilmesi halinde, karar verme yetkisinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğu, bu nedenle mahkemenin temyiz talebinin reddine dair verilen ek kararının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

12/04/2012 tarihli karar duruşmasına tutuklu halde cezaevinden katılan sanığa CMK'nın 263. maddesine göre, sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediği gibi usule uygun şekilde sanığa herhangi bir tebligatın da gönderilmediğinin anlaşılması karşısında sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;